از چشمان يك انيماتور

بیشک این قسمت از برنامه یکی از قسمت های موفق در طول برنامه های سری جدید و سری قبل بود. امیر محمد دهستانی هرچند که ارتباط حرفه ای با این رشته ندارد و در ابتدای سخن همچون دانشجویی که چندین کتاب را در شب امتحان حفظ کرده و در پای تخته بدون آنکه خود متوجه اصطلاحات باشد برای معلم درس جواب میدهد، به تشریح اصطلاحات میپرداخت، رفته رفته با تسلط به خود و مسیر گفتگو و البته کمی فاصله گرفتن از موارد و واژگان و اصطلاحات تخصصی و نزدیک شدن به زمینه ی تخصصی خود توانست به نحوی شیرین و بسیار مناسب اشاره هایی ظریف و دقیق به مقوله ای کلی تر از جلوه های بصری بپردازد.

 مقوله ای که در حال حاضر از بزرگترین معضلات پیش روی عرصه ی هنرهای دیجیتال است و آن حضور افرادیست که به گمانشان تنها آموختن کار با رایانه و نرم افزار می تواند برای انجام فعالیت های حرفه ای کافی باشد.
 از بد ماجرا، مشتریان نیز با نگاهی معمولاً مادی، کیفیت و خروجی کار را چندان مورد لحاظ قرار نمی دهند و نتیجه دو مطلب مورد تاسف است.

  - یکی آنکه افراد حرفه ای سرخورده شده و دو تصمیم در پیش روی می بینند. اول خروج از کشور که البته باز به دلیل اختلاف علمی بسیار زیاد قطعاً در کوتاه مدت جواب نخواهند گرفت و در حالبت خوش بینانه، جذب کمپانی های درجه سه و چهار خواهند شد. و یا اینکه به ناچار خود نیز کیفیت را فدای قیمت خواهند نمود.

  - دوم اینکه با توجه به رضایت طرفین عملاً سکونی در پیشبرد این صنعت رخ خواهد داد. چیزی که اکنون در زمینه ی انیمیشن سه بعدی نیز شاهد آن هستیم. سال ها از نمایش ابتدایی انیمیشن های نیروی انتظامی می گذرد و امروز نه تنها شاهد ارتقای چشمگیر در زمینه ی انیمیشن سه بعدی نیستیم که به تازگی شاهد نمایش انیمیشن های بسیار ضعیف تر در اکثر بخش های آنیم. واقعاً به شخصه امیدوارم با توجه به نگاه و نیاز جدیدی که به جلوه های بصری ایجاد و احساس شده است، اساساً این اتفاق در اینجا مجدد تکرار نشود.


تحلیل های دهستانی و تفسیر متفاوت وی از موضوع -که آنچنان مناسب و خوش بیان مطرح شد که بهرام عظیمی نیازی به قطع کردن گفتگو احساس نکرده و بسیار بجا در اکثر زمان سکوت اختیار نمود، می تواند دو اتفاق مهم و چشمگیر را رقم زند:

  -اول اینکه اساساً هنرمندان جوان و امروزی همچون شخص بنده، تنها به هنرهای خود و آموخته های نرم افزاری خود اکتفا نموده و زیر بنای علمی قضیه خود را نادیده گرفته اند. در ساده ترین حالت آن هیچ تاریخچه ای از تخصص خود نداشته و بدترین حالت، نسبت به شغل خود و تعاریف آن اشرافی ندارند و تنها اطلاعاتشان به گفت و شنودهای عوام است. این برنامه نه تنها اهمیت تحلیل تخصص را پر رنگ نمود که زیبایی های آن را برای دست اندرکاران قطعاً به نمایش گذاشت. نمایش های خوش سلیقه ای از وله های بین برنامه بر تاثیر گزاری بیشتر بسیار موثر بود. قسمت هایی که قطعاً برای تهیه و تنظیم و تدوینشان زمانی با حوصله و با ذهنیتی قوی گذاشته شده بود.

  -دوم اینکه در این گفتگو، همانگونه که در ابتدای این نقد اشاره نمودم، آسیب و آفت موجود در نه تنها این صنعت در جلد دیجیتالی آن که در زمینه ی هنرهای دیجیتال مطرح شد. آنچنان این نگاه و بیان آن برای شخص بنده که سال هاست آن را در گوشه و کنار ابراز داشته ام دلچسب و بجا بود که مایلم بارها به آن اشاره کنم. پیشنهاد حقیر این است که مجری برنامه نه تنها در یک یا چند قسمت از برنامه به این مقوله بپردازد که در تمامی قسمت ها از تمامی مهمانان محترم این بحث را پیگیری نماید. اینکه چرا امروز امور تخصصی به دست اشخاص و افرادی صورت میپذیرد که در این زمینه حرفی برای گفتن ندارند لیکن مراجعین بیشماری داشته و توانسته اند موفقیت شغلی خوبی را برای خود فراهم نمایند و در طرف مقابل هنرمندان برجسته و متخصص کشور، در نهایت خوش اقبالی، توشه ی سفر بسته و دل از وطن رها کنند؟


اما مطلبی که لازم به اشاره ی آن در پایان می دانم و مایلم دهستانی در قسمت آتی به پاسخ آن ها بپردازد این است که حال که مصرّ بر ضرورت یادگیری علمی تخصص های خود در زمینه دیجیتال هستیم، چگونه می توانیم به این منابع علمی فارغ از حضور در دانشگاه دست یابیم؟ شروع راه کجاست؟

به شدت به هنرمندان و علاقمندانی که نتوانستند این قسمت از برنامه را مشاهده نمایند توصیه می کنم فیلم برنامه را که در صفحه ی ویژه ی برنامه ی تحلیلی جلوه های بصری در پرتال انیماتورهای ایران قرار دارد را مشاهده نمایید(اینجا).

منتظر قسمت بعدی برنامه که ادامه ی صحبت های امیر محمد دهستانی، کارگردان پرتلاش عرصه ی انیمیشن است خواهیم بود. امیدوارم شاهد برنامه ای بهتر و مطالب مفیدتر باشیم.